Св. Варалам (250-304 гг.) жил в Антиохии и был замучен во времена императора Диоклетиана. Был арестован за свою веру и приведен в суд: отказался принести жертву идолам, вызвав тем самым гнев судьи. Последний приказал положить в ладонь Варалама кипящую кадильницу, надеясь, что тот не выдержит и прольет ладан на жертвенник. Однако набожный Варалам, превозмогая боль, продержал кадильницу в руках столько времени, пока не сгорел сам, в неописуемых страданиях завещав душу.
Св. Антимос был епископом Никомедии. Во времена императоров Диоклетиана и Максимиана христиан обвиняли в поджоге императорского дворца, и началось их преследование. По просьбе своей паствы Антимос вынужден был уйти в горы. Однако император, узнав о его местопребывании, послал за ним своих воинов. Антимос по своей воле предстал пред судом. Услышав его проповеди, 20 воинов обратились в веру и приняли крещение. Во время допросов на суде епископ давал уверенные и смелые ответы, за что подвергся бесчисленным мучениям и был обезглавлен (303 г.).
Св. епископ Еранос также был замучен во времена Диоклетиана. На суде родители и близкие убеждали его пожалеть свою молодость и детей, однако святой ответил им, что у детей есть Бог, который всегда заботится о них. Он не отрекся от своей веры и был обезглавлен.
Սուրբ հայրապետներ Բարաղամի, Անթիմոսի և Երանոսի հիշատակության օր
Ս. Բարաղամը (250-304) ապրել է Անտիոքի շրջանում և նահատակվել Դիոկղետիանոս կայսեր օրոք: Իր հավատի համար ձերբակալվում է և ատյան տարվում: Մերժում է կուռքերին զոհ մատուցել, որն էլ զայրացնում է դատավորին: Վերջինս հրամայում է նրա բաց ափի մեջ եռացող խնկաման դնել, այն հույսով, որ ծերունին չի դիմանա և խունկը կթափի զոհասեղանին: Սակայն առաքինի և աստվածապաշտ ծերունին, անտեսելով ցավը, անշարժ պահում է ձեռքն այնքան ժամանակ, մինչև այրվում է, և այդ անասելի տանջանքների մեջ սուրբն ավանդում է հոգին:
Ս. Անթիմոսը եղել է Նիկոմիդիայի եպիսկոպոսը: Դիոկղետիանոս և Մաքսիմոս կայսրերի օրոք քրիստոնյաներին մեղադրում են կայսերական պալատի հրկիզման մեջ և սկսվում է քրիստոնյաների հալածանքը: Այդ պատճառով, իր հոտի խնդրանքով Անթիմոսն ստիպված լեռներն է բարձրանում: Հենց այդ ժամանակ նահատակվում է Թեոփիլիոս սարկավագը` եպիսկոպոսին չմատնելու համար: Բայց կայսրը, իմանալով Սրբազանի գտնվելու վայրը, իր զինվորներին ուղարկում է նրա ետևից: Վերջիններիս սուրբը հյուրասիրում է և չնայած զինվորների` իրենց չընկերանալու բազմաթիվ հորդորներին, հոժարակամ գնում և ներկայանում է ատյան: Անթիմոսի հաստատակամությունն ու նրա քարոզները լսելով՝ 20 զինվոր դարձի են գալիս և մկրտվում: Դատարանում, հարցաքննության ժամանակ, նա վստահ և համարձակ պատասխաններ է տալիս, որոնց համար բազում տանջանքներից հետո 303 թվականին գլխատվում է:
Ս. Երանոս եպիսկոպոսը ևս նահատակվել է Դիոկղետիանոսի օրոք, Պանոնիայի Սիրմիա քաղաքում: Դատավարության ժամանակ ծնողներն ու հարազատները համոզում են, որ խղճա իր երիտասարդությունն ու երեխաներին, սակայն սուրբը պատասխանում է, որ երեխաներն Աստված ունեն, որ միշտ հոգ է տանում նրանց համար: Նա անդրդվելի է մնում և իր հավատից չի հրաժարվում: Իր անսասանության համար չարչարանքներից հետո գլխատվում է: