Св. Феврония была родом из Мисибии, воспитывалась в монастыре в г. Сиваполе (Ассирия). Ее благочестие благотворно влияло на окружающих и способствовало распространению христианства. Как и Св. Рипсиме, Феврония подвергалась гонениям императора Диоклетиана. Император направил отряд воинов в Ассирию для истребления христиан. Когда воины подошли к обители, инокини скрылись. Остались только игумения, ее помощница и св. Феврония. Первой взяли Февронию: она была молодой и красивой. Один из военачальников, Селин, отличавшийся особой жестокостью, сначала ласками и обещанием земных благ пытался добиться согласия на жертвоприношение, но Феврония твердо ответила, что имеет Бессмертного Жениха и не променяет Его ни на какие земные блага. Селин приказал вырвать ей язык, выбить зубы, отрезать груди, отсечь обе руки и ноги. Племянники Селина, Лисимах и Прим, тяжело скорбели, видя мучения девы, ибо они были расположены к христианам. Селина же вскоре настигла карающая десница: он лишился языка, замычал как вол, упал и тут же умер. Лисимах, узнав об этом, сказал: «Велик Бог христианский, Он достоин почитания, ибо отомстил за неповинную кровь». Затем собрал останки мученицы, положил в ковчег и отнес в монастырь. Оба воина приняли Крещение.
Св. Мариана родилась в Антиохии. Она была единственной дочерью городского жреца. Лишившись матери в раннем возрасте, была передана на попечение кормилицы. Когда Мариана выросла, отец хотел сделать ее жрицей, однако она отказалась отречься от Христа и служить безмолвным идолам. Отец прогнал ее из дома, и Мариана вернулась к своей кормилице. Однако вскоре ее арестовали и обезглавили.
Св. Шушаник была старшей дочерью Вардана Мамиконяна. При рождении ее назвали Вардени, однако в армянской истории и житии святых она известна ласковым именем Шушаник. Она вышла замуж за сына грузинского князя Ашуша Вазгена, и у них родились три сына и дочь. Вазген, став князем, отступился от веры и женился на теще персидского князя Фероза. А Шушаник продолжала жить молитвами в небольшом домике неподалеку от церкви, постоянно отклоняя предложения и угрозы мужа о вероотступничестве. На протяжении семи лет она подвергалась преследованиям мужа, уповая только на свою непреклонную веру в Бога и на Св. Евангелие, завещанное ей дедом Св. Сааком.
Св. Шушаник стала мученицей (470 г.). Согласно историографу Ухтанесу, ее могила находится в Цуртаве.
Ս.Կույսեր Փեփրոնեի, Մարիանեի և Մեծ Վարդանի դստեր` Շուշանի հիշատակության օր
Ս. Փեփրոնեն Մծբին քաղաքից էր և մանուկ հասակից կրոնավորության ուխտ անելով` վանք էր մտել: Ս. Հռիփսիմեի նման ենթարկվել է Դիոկղետիանոս կայսեր հալածանքներին: Երբ կայսեր հավատաքննիչները 305 թվականին Մծբին են հասնում, վանքի միաբանությունը ստիպված հեռանում է, իսկ հիվանդ Փեփրոնեն մնում է վանքում իր ուսուցչուհու՝ Վրենի և քույր Թումայիսի հետ: Հեթանոս Սեղինոս դատավորը փորձում է համոզել գեղեցիկ կույսին քրիստոնեությունից հրաժարվել և խոստանում նրան իր ազնվական եղբորորդու՝ Լյուսիմաքոսի հետ ամուսնացնել: Սակայն Փեփրոնեն պատասխանում է, որ ինքն արդեն հարսնացել է Քրիստոսին՝ կուսության պսակն ընդունելով: Զայրացած Սեղինոսը հրամայում է նախ նրա ձեռքերն ու ոտքերը կտրել, ապաª գլուխը: Լյուսիմաքոսը նրա մահը տեսնելով` հավատի է գալիս և հրամայում նրան պատվով թաղել, իսկ Սեղինոսը, կույսի անպատմելի տանջանքներին ականատես` խելագարվում և ինքնասպան է լինում:
Ս.Մարիանեն Պիսիդյան Անտիոքից էր: Նա քաղաքի քրմի միակ դուստրն էր և վաղ հասակում մորից զրկվելով` քրիստոնյա ստնտուի խնամքին է հանձնվում: Երբ արդեն մեծ էր, հայրը նրան ցանկանում է քրմուհի դարձնել, սակայն աղջիկը հրաժարվում է ուրանալ Քրիստոսին և ծառայել անմռունչ կուռքերին: Հայրը նրան տնից վռնդում է, և Ս. Մարիանեն գնում է իր ստնտուի մոտ, սակայն քիչ ժամանակ անց ձերբակալվում է և գլխատվում:
Ս. Շուշանը Վարդան Մամիկոնյանի ավագ դուստրն էր, որին նախապես Վարդենի էին կոչել, բայց հայոց պատմության և վարքաբանության մեջ հայտնի է Շուշան փաղաքշական անունով: Նա ամուսնացած էր վրաց Աշուշա բդեշխի որդի Վազգենի հետ: Չնայած նրանք 3 տղա և 1 աղջիկ ունեին, սակայն ամուսինը, բդեշխ դառնալով, կրոնափոխ էր եղել և ամուսնացել պարսիկ Պերոզ իշխանի զոքանչի հետ: Իսկ Շուշանը եկեղեցուն կից մի փոքրիկ տնակում, ապրում էր աղոթքներով` միշտ մերժելով իր ամուսնու` դավանափոխ լինելու առաջարկներն ու սպառնալիքները: Ս. Շուշանիկը 7 տարի անընդմեջ իր ամուսնուց հալածվում է` ապավինելով միայն իր աներեր հավատին առ Աստված և պապից` Ս. Սահակից իրեն կտակված Ս. Ավետարանին: Ս. Շուշանը 470 թվականին իր կյանքն ավարտում է մարտիրոսական մահով: Ըստ Ոխտանես պատմիչի` նրա գերեզմանը Ցուրտավում է: