Святой пророк Давид, царь Израиля и Иудеи, является прямым предком Иисуса Христа, почему Иисуса нередко называли Сыном Давидовым. Давид жил в городе Вифлееме, в юности пас стада овец, принадлежавшие отцу. Он отличался глубокой верой, ревностно исполнял волю Божия. Поэтому во время нашествия филистимлян он Божией помощью одолел в единоборстве великана Голиафа, что решило исход войны в пользу израильского народа. Претерпев много обид от царя Саула, который видел в нем любимца народа и своего соперника, Давид явил свое незлобие и великодушие. Дважды имея возможность убить Саула, он не сделал этого. После гибели Саула и его сына Давид был провозглашен царем южной части израильского государства, а после убийства второго сына Саула - царем всего Израиля. Он устроил новую столицу - Иерусалим («Город мира»), а в нем - новую скинию; его великое желание построить вместо скинии храм не сбылось. Ему было предсказано, что храм построит его сын. Умер царь Давид в глубокой старости с непоколебимой верой в пришествие в мир обещанного Богом Мессии, Господа нашего Иисуса Христа.
Апостол Иаков является одним из четырех лиц (Симон, Иаков, Иосия, Иуда), которых евангельские тексты именуют «братьями Господними». Он звался Иаковом Младшим для отличия от другого апостола - Иакова Зеведеева (брата Иоанна Богослова).
После казни Иисуса, Иаков стал Иерусалимским епископом и на протяжении восемнадцати лет возглавлял христианскую общину. На первом Апостольском соборе в Иерусалиме (ок. 51 г.) он предложил принять языческие народы в лоно христианской церкви. Его убили в 62 г. Решив покончить с иерусалимскими христианами, первосвященник Анания обвинил Иакова в нарушении Моисеева закона, предательстве национальных интересов и призвал горожан расправиться с «богохульником». Иакова столкнули с крыла храма и стали добивать камнями. Согласно преданию, апостол похоронен в Кафедральном Соборе Св. Иакова в Армянском Патриаршестве Иерусалима. До нас дошло одно из его соборных посланий, вошедших в Новый Завет, которое апостол адресовал христианам, жившим вне Иерусалима.
Армянская Церковь отмечает память пророка Давида вместе с апостолом Иаковом, поскольку если Давид был «праотцом» Христа по плоти, то Иаков был Его «братом» и единокровцем.
Ս. Դավիթ մարգարեի և Հակոբոս Տյառնեղբայր առաքյալի հիշատակության օր
Ս. Դավիթ մարգարեն Բոազի և Հռութի ծոռն էր: Նա Աստվածաշունչ մատյանի Սաղմոսաց գրքի հեղինակն է, նաև շնորհալի, քաջ, իմաստուն, ճարտասան, գեղեցիկ տեսքով մի մարդ: Եղել է հովիվ: Փղշտացիների հարձակման ժամանակ հաղթել է հսկա Գողիաթին: Սավուղի մահից հետո Իսրայելի թագավորն է եղել և հիմնադրել է Երուսաղեմ քաղաքը: Հին Կտակարանի ամենամեծ և ազդու դեմքերից է: Աշխարհի Փրկիչ Հիսուս Քրիստոս նրա սերնդից է, որով էլ արժևորվում է:
Ս. Հակոբոս Տյառնեղբայրն ավետարանական սրբերի և «Գործք Առաքելոց»-ի սրբերի միջև կապող օղակն է: Նա Նախնական Եկեղեցու տիրական դեմքերից է և Երուսաղեմի առաջին եպիսկոպոսը: Հովսեփիոս հրեա պատմիչը նրան «արդար» է անվանել: Վարքագրական աղբյուրների համաձայն՝ ոմանք նրան պատվիրում են բարձրանալ աշտարակի վրա և Հիսուսի դեմ չարախոսել: Սակայն նա խոսում է Հիսուս Մեսիայի մասին, Ով նստած է Աստծո Աջում և գալու է դատելու աշխարհն արդարությամբ: Շատերն հավատի են գալիս, բայց չարակամները սրբին աշտարակից վայր են նետում: Ըստ ավանդության՝ թաղված է Երուսաղեմի Հայոց Պատրիարքության Ս. Հակոբյանց Մայր Տաճարում: Նրա անունով մեզ է հասել ընդհանրական մի թուղթ:
Հայ Եկեղեցին Դավիթ մարգարեի հիշատակը տոնում է Հակոբոս Տյառնեղբոր հետ, որովհետև եթե Դավիթը Քրիստոսի «նախահայրն» է ըստ մարմնի, ապա Հակոբոսը՝ նրա «եղբայրը» և ազգականը: Այս երկու սրբերի անուները միասին են տոնում` խորհրդանշելու Հին և Նոր Ուխտերի միաձուլումը քրիստոնեության մեջ:
Հայ Առաքելական Եկեղեցին Ս. Դավիթ մարգարեի և Հակոբոս Տյառնեղբայր առաքյալի հիշատակը տոնում է Սուրբ Ծնունդին նախորդող ավագ տոների ժամանակ: