Несмотря на то, что имя Св. Лукиана-Сотника не упоминается в Новом Завете, однако, согласно Святому Преданию, он был свидетелем распятия Христа и всех чудодействий, имеющих место после Его смерти. Он был римским воином, родом из Кападокии. Во время ряспятия Христа был обращен в веру, уверовав в учение Спасителя. Будучи свидетелем воскресения Иисуса, отказался дать лжепоказания, якобы Его тело украли ученики. Св. Лукиан был обезглавлен по приказу Пилата.
Отец Иисуса Иосиф, муж Св. Марии, был из рода Давидова. Евангелист Матфей называл его «праведным» (Мтф. 1:19). Когда Иосиф узнал, что его невеста беременна, он хотел отпустить ее без огласки. Однако во сне ему явился Ангел Господень и завещал не отпускать Марию, ибо родившееся в Ней есть от Духа Святого. Ангел завещал также, чтобы сына нарекли Иисусом, поскольку Он спасет людей Своих от грехов их. Осознав важность миссии, возложенного на него Богом, Иосиф стал еще более внимательным по отношению к невесте, защищая ее и заботясь о ней. Когда родился Младенец Иисус, согласно закону, он обрезал его и в сорокадневном возрасте преподнес в дар храму. А когда Младенцу Иисусу угрожала опасность, по указанию Ангела Господня бежал в Египет, через некоторое время вновь вернувшись в Назарет.
Иосифа отличала непоколебимая вера в Бога; всю свою жизнь он повиновался Господу и старался исполнить все Его заповеди.
Св. Иосиф Ариматийский был тайным учеником Иисуса, состоятельным, порядочным, милосердным и праведным человеком, ждущим Царствия Божиего. Узнав о том, что Иисус уже умер на кресте, Св. Иосиф осмелился подойти к Пилату и попросить разрешения похоронить Его тело.
Могила святого находится рядом с кладбищем Спасения в Иерусалиме, принадлежащим Армянскому Патриаршеству Иерусалима.
Лазарь, Марта и Мария жили во времена земной жизни Господа, в селе Вифания недалеко от Иерусалима. Иисус по-особому любил эту семью и, посещая Иерусалим, часто гостил в их доме. Христос воскресил мертвого Лазаря, тем самым обрадовав его сестер.
Старшая сестра Марта была умелой и трудолюбивой, а Мария - набожной верующей. После воскресения брата Мария помазала тело Христа драгоценным елеем. Согласно преданию, сестры переехали на Кипр, где прожили до конца своих дней.
Ղուկիանոս Հարյուրապետի, որ հավատաց Քրիստոսի խաչելությանը և Հովսեփ Աստվածահորը, Հովսեփ Արիմաթացու և Քրիստոսի բարեկամ Ղազարոսի ու նրա երկու քույրերի՝ Մարթայի և Մարիամի հիշատակության օր
Ս. Ղուկիանոս հարյուրապետի անունը թեև չի նշված Նոր Կտակարանում, բայց ըստ Սրբազան Ավանդության` նա այն հարյուրապետն էր, որ ներկա է եղել Հիսուսի խաչելությանը և մահվանը հաջորդած հրաշքներին: Նա հռոմեացի զինվոր էր և ծնունդով Կապադովկիայից: Տիրոջ խաչելության ժամանակ դարձի է եկել` հավատալով Փրկչի վարդապետությանը: Ականատես լինելով Հիսուսի հրաշափառ հարությանը` հրաժարվում է սուտ վկայություն տալ, թե իբր Նրա մարմինը գողացել են աշակերտները: Ս. Ղուկիանոսը գլխատվել է Պիղատոսի կողմից:
Հովսեփ Աստվածահայրը Դավիթ թագավորի ցեղից էր: Հիսուս Քրիստոսի հայրն է երկրի վրա և Ս. Մարիամի ամուսինը: Ս. Մատթեոս Ավետարանիչը նրան «արդար» մակդիրով է բնութագրում (տես Մատթ. 1:19): Երբ Հովսեփն իմանում է, որ իր նշանածը հղի է, ցանկանում է նրան առանց աղմուկի արձակել: Բայց Տիրոջ հրեշտակը երևում է նրան և պատվիրում չարձակել Մարիամին, քանզի նրանից ծնվածը Սուրբ Հոգուց է: Հրեշտակը պատվիրում է Որդու անունը Հիսուս դնել, քանզի նա պիտի փրկի իր ժողովրդին մեղքերից: Հասկանալով Աստծուց իրեն վստահված առաքելության կարևորությունը` նա ավելի ուշադիր է դառնում նշանածի հանդեպ` պաշտպանելով և հոգ տանելով նրա մասին: Երբ ծնվեց մանուկ Հիսուսը, օրենքի համաձայն Հովսեփը թլփատեց նրան և քառասուն օրականում տաճարին ընծայեց: Իսկ երբ նրան վտանգ սպառնաց, Աստծո հրեշտակի հրամանով նրան Եգիպտոս փախցրեց` որոշ ժամանակ անց կրկին վերադառնալով Նազարեթ: Ս. Հովսեփն առանձնանում է առ Աստված ունեցած աներեր հավատով, ով միշտ անսաց և իր կյանքում աշխատեց իրագործել Աստծո պատվիրանները:
Ս. Հովսեփ Արիմաթացին Հիսուսի ծածուկ աշակերտներից էր` հարուստ, պարկեշտ, բարեգործ և արդար մի մարդ, ով Աստծո արքայությանն էր սպասում: Իմանալով, որ Հիսուսն արդեն մահացել է խաչի վրա, համարձակվում է մոտենալ Պիղատոսին և թույլտվություն է խնդրում Տիրոջ մարմինը թաղել: Նրա գերեզմանը գտնվում է Երուսաղեմի Փրկչական գերեզմանի մոտ, որը պատկանում է Երուսաղեմի Հայոց Պատրիարքությանը:
Ղազարոսը, Մարթան և Մարիամն ապրել են Տիրոջ երկրային կյանքի ժամանակ` Երուսաղեմից ոչ հեռու գտնվող Բեթանիա գյուղում: Հիսուս առանձնահատուկ է սիրել այս ընտանիքին և Երուսաղեմ այցելելիս հաճախ հյուրընկալվել նրանց տանը: Մեռած Ղազարոսին Քրիստոս հարություն է տվել` ուրախացնելով նրա քույրերին: Ավագ քույրը` Մարթան, գործունյա և աշխատասեր էր, իսկ Մարիամը` Աստծո խոսքին ունկնդիր` բարեպաշտ հավատացյալ:
Ըստ ավանդության` նրանք մեկնել են Կիպրոս, որտեղ հետագայում կնքել են իրենց մահկանացուն: