Святой Адриан был высокопоставленным чиновником в римской армии во времена императора Максимиана. Вначале он был язычником и преследовал христиан. Однако, будучи свидетелем их смелости и терпения, а также благодаря молитвам и стараниям своей жены Анатолии, обратился в христианинство. За это святой был заключен в тюрьму и замучен (310).
Анатолия подбадривала заключенных в тюрьме христиан. Переодевшись мужчиной, она была свидетелем истязаний своего мужа. За самоотверженное служение заключенным христианам ее нарекли «сестрой мучеников». После смерти мужа Анатолия отправилась в Византию и дожила свои дни в мире и спокойствии.
Феодор был военачальником в римской армии во времена императора Ликиния. Несмотря на то, что Ликиний вместе с Константином подписал манифест об освобождении христиан, однако изменил свое решение, и гонения на христиан продолжались. Узнав о том, что Феодор не только сам является христианином, но и обращает в христианство других, император Ликиний приказал его отречься от Христа и снова обратиться в язычество. Однако Феодор предпочел стать мучеником, нежели отречься от Бога. По приказу императора его привязали к деревянному кресту вниз головой и обезглавили (319).
Елевферий жил в Галатии во времена императора Декия. За осуждение жестокого царя Кумврии был обезглавлен один из жителей города. Елевферий, присутствующий на его казни, тоже обратился в суд с более строгими упреками, за что подвергся гонениям и чудом уцелел. Оказавшись свидетелями этого чуда, многие язычники обратились в христианство, в их числе жрец Калиникос, который провозгласил себя христианином, за что был обезглавлен. Елевферий, противостояв бесчисленным мучениям, умер своей смертью.
Ս. Ադրիանոսի և նրա կնոջ` Անատոլիայի, Թեոդորոս և Ելևթյուրոս վկաների հիշատակության օր
Ադրիանոսը Մաքսիմիանոս կայսեր օրոք հռոմեական բանակում բարձրաստիճան պաշտոնյա էր, որ սկզբնապես հեթանոս էր և հալածում էր քրիստոնյաներին: Սակայն տեսնելով նրանց քաջությունն ու համբերությունը` իր կնոջ` Անատոլիայի աղոթքի ու ջանքերի շնորհիվ ի վերջո քրիստոնյա է դառնում: Նոր հավատքի համար նա բանտարկվում է և խստագույն չարչարանքների ենթարկվելով` նահատակվում է 310 թվականին:
Անատոլիան, ով քրիստոնյաների դեմ հարուցված հալածանքների ժամանակ գոտեպնդում էր բանտարկյալներին` չտկարանալ հավատի մեջ և արիաբար ընդունել մարտիրոսական պսակն, իր ամուսնու նահատակությանը ներկա էր՝ ձևանալով այր: Նա այնքան անձնվիրաբար էր ծառայում բանտարկյալ քրիստոնյաներին, որ ստանում է «քույր մարտիրոսաց» անունը: Ամուսնու մահից հետո քաշվում է Բյուզանդիոն, ապրում առաքինի վարքով և իր մահկանացուն կնքում խաղաղ մահով:
Թեոդորոսը զորավար էր հռոմեական բանակում Լիկիանոս կայսեր օրոք: Վերջինս թեև Կոստանդիանոսի հետ ստորագրել էր քրիստոնյաների ազատագրման հրովարտակը, բայց հետագայում մտափոխվում է և սկսում հալածել քրիստոնյաներին: Իրազեկ դառնալով, որ Թեոդորոսը ոչ միայն քրիստոնյա է, այլև ուրիշներին է քրիստոնեացնում, Լիկիանոսը հրահանգում է նրան հրաժարվել նոր հավատից և դառնալ հին կրոնին: Սակայն Թեոդորոսը գերադասում է ենթարկվել չարչարանքների, քան ուրանալ Քրիստոսին: Կայսեր հրամանով նրան ձաղկում են, ապա գլխիվայր կապում խաչափայտին ու գլխատում 319 թվականին:
Ելևթյուրոսը ապրել և գործել է Դեկոս կայեր իշխանության օրոք Գաղատիայում: Դաժանաբարո Կումվրիա թագավորին պախարակելու համար գլխատվում է քաղաքի բնակիչներից մեկը: Նրա գլխատմանը ներկա Ելևթյուրոսը դատարանին է դիմում առավել խիստ հանդիմանություններով, որի համար հալածվում է և հրաշքով փրկվում: Հրաշքին ականատես լինելով` բազում հեթանոսներ քրիստոնյա են դառնում, ի թիվս որոնց` Կալինիկոս քուրմն, ով իրեն բացահայտ քրիստոնյա է հռչակում և գլխատվում: Ելևթյուրոսը, դիմագրավելով բազմաթիվ տանջանքների, վախճանվում է իր մահով: