Священник Анастасий (в миру Макундат) (628 г.) был замучен во времена Персидского царя Хосрова Второго. Был персем по национальности, служил в персидской армии. Когда в 614 г. персы захватили Иерусалим и увезли в Персию Крест Господня, он, оказавшись свидетелем чудес Животворящего Креста, обратился в веру. Затем отправился в Иерусалим и, приняв крещение, был тезоименован в Анастасия и стал служить в Сабинском монастыре. Священник Анастасий проповедовал в Палестинской Кесарии, находящейся под господством персев. Он часто встречался с огнепоклонниками, пытался обратить их в христианскую веру, но был схвачен. Царь Хосров обещал освободить священника при условии, если тот формально отречется от Христа, однако услышал в ответ: «Ни перед кем, ни открыто, ни втайне, ни словом, ни мыслями, даже во сне я не отрекусь от Христа». Св. священник Анастасий был увезен в Персию и обезглавлен вместе с другими семидесятью христианами.
При императоре Геракле (610-641 гг.) его мощи были перенесены в Константинополь и Рим.
Варус был римским воином, служившим в Египте во времена императора Максимиана. После смерти одного из семи заточенных в тюрьму отшельников Варус занял его место, дабы стать мучеником. Разгневанный судья подверг его неописуемым мучениям и убил.
Феодита и ее сыновья были замучены во времена императора Диоклетиана (304 г.). Она была набожной вдовой, жила в Македонии вместе со своими тремя сыновьями и воспитывала их в христианском духе. Один из знатных язычников, влюбившись в нее, сделал ей предложение о замужестве, однако получил отказ. За это на глазах матери были замучены ее сыновья, после чего ее вместе с детьми сожгли на костре.
Армянская Церковь отмечает День памяти Свв. Священника Анастасия, Варуса, Феодиты и ее сыновей в седьмой понедельник после Воздвижения Честного и Животворящего Креста Господня.
Ս. Անաստաս քահանայի, Վարոսի, Թեոդորիտի և նրա որդիների հիշատակության օր
Անաստաս քահանան († 628) նահատակվել է Պարսկաստանի Խոսրով Բ արքայի կողմից: Նա ազգությամբ պարսիկ էր, Ռաժիկ քաղաքից, ավազանի անունը՝ Մակունդատ: Երբ 614թ. պարսիկները գրավում են Երուսաղեմը և Քրիստոսի խաչը գերի տանում Պարսկաստան, նա՝ որպես պարսկական բանակի զինվոր, տեսնելով Տիրոջ Խաչի միջոցով կատարվող հրաշքները, դարձի է գալիս: Ապա Երուսաղեմ է գնում, մկրտվում Մոդեստ պատրիարքի կողմից` վերակոչվելով Անաստաս, և որպես վանական մտնում է Ս. Սաբայի վանք: Քարոզելու առաքելությամբ Պաղեստինյան Կեսարիա գնալով, որ գտնվում էր պարսիկների իշխանության ներքո, նա մոգերի է հանդիպում և փորձում նրանց քրիստոնյա դարձնել, սակայն ձերբակալվում է: Պարսից Խոսրով արքան խոստանում է ազատել նրան, եթե թեկուզ մեկ մարդու մոտ ձևական հրաժարվի Քրիստոսից, բայց ի պատասխան լսում է սրբի ազդու խոսքը. «Ոչ ոքի առջև, ո՛չ ուրիշի, ո՛չ բացահայտ, ո՛չ գաղտնի, ո՛չ խոսքով, ո՛չ մտքով, ո՛չ անգամ քնի մեջ ես չեմ ուրանա իմ Փրկչին»: Նրան տանում են Պարսկաստան և կտտանքների ենթարկելով գլխատում 70 այլ քրիստոնյաների հետ: Հերակլ կայսեր (610-641) օրոք նրա մասունքները տեղափոխվում են Կ.Պոլիս և Հռոմ:
Վարոսը հռոմեացի զինվոր էր, որ ծառայում էր Եգիպտոսում Մաքսիմինոս կայսեր օրոք: Երբ 7 մենակյացները ձերբակալվում և բանտարկվում են, նրանցից մեկը մեռնում է նույն գիշեր, և Վարոսը մեռնողի տեղն է գրավում, որպեսզի ինքն էլ մարտիրոսանա, ինչի համար դատավորը, զայրանալով, չարաչար տանջանքների ենթարկելով, սպանում է նրան:
Թեոդիտեն ու նրա որդիները նահատակվել են Դիոկղետիանոս կայսեր օրոք շուրջ 304թ.: Թեոդիտեն այրի բարեպաշտ կին էր, ով բնակվում էր Մակեդոնիայում իր երեք զավակների հետ, և նրանց դաստիարակել էր քիստոնեական ոգով: Հեթանոս ազնվականներից մեկը, սիրահարվելով նրան, ամուսնության առաջարկ է անում, սակայն մերժվում է: Այս բանի համար նրա աչքի առաջ զավակներին չարաչար տանջում են, սակայն նրանք քաջաբար դիմանում են և չեն ուրանում իրենց հավատը: Ի վերջո, բոլորին կրակն են նետում: