Иоанн Креститель, Предтеча или «посланец» Христа, образует связующее звено между Ветхим и Новым Заветами, будучи последним в ряду ветхозаветных пророков и первым святым Нового Завета, в котором рассказывается его история. Он был сыном Захарии, священника Иерусалимского храма, и Елисаветы, родственницы Девы Марии. В возрасте 30 лет Иоанн направился в долину Иордана проповедовать христианство, дабы подготовить пришествие Господа, призывая к покаянию и справедливости: «Покайтесь, ибо приблизилось Царство Небесное ... Сотворите же достойный плод покаяния ... Уже и секира при корне дерев лежит: всякое дерево, не приносящее доброго плода, срубают и бросяют в огонь» (Мтф. 3:2,8,10). В Евангелии Иоанн Креститель уподобляется «гласу вопиющего в пустыне», предвиденного пророком Исаия: « ... приготовьте путь Господу, прямыми сделайте стези Ему» (Мтф.: 3:3). Он крестил в водах Иордана всех, кто приходил к нему в духовном раскаянии. Венцом его деятельности явилось крещение Иисуса и возвещение о Нем как об обещанном Мессии.
Иоанн порицал Ирода Антипу за его женитьбу на Иродиаде, жене его брата Филиппа: «Не должно тебе иметь жену брата твоего». По настоянию жены Ирод заточил Иоанна в темницу, а затем обезглавил.
Иов, проживавший в горах неподалеку от Мертвого моря, «был непорочен, праведен и богобоязнен, и удалялся от зла. И родились у него семь сыновей и три дочери». (Иов 1:1-2). Был богат, окружен многочисленными слугами, однако богатство не развратило его. На его долю выпало немало испытаний: он лишился богатства, детей, стал прокаженным, однако не согрешил перед Богом и на сетования жены отвечал: «Неужели доброе мы будем принимать от Бога, а злого не будем принимать?» (Иов 2:10). Выдержав достойно все испытания, Иов удостоился еще больших благословений.
Жизнь Иова учит нас двум важным истинам: первое, рядом со злом всегда присутствует дух зла, и второе, страдания человека способствуют его самосовершенствованию.
Ս. Հովհաննես Կարապետի և Հոբ Արդարի հիշատակի օր
Ս. Հովհաննես Մկրտիչն Ավետարանների մեջ Հիսուս Քրիստոսից հետո ամենամեծ դեմքն ու գլխավոր գործիչն է: Լինելով խոստումի զավակ և ծնվելով հրաշալի պայմաններում՝ Հովհաննեսն իր պատանեկությունն ու երիտասարդությունն անցկացնում է մենության մեջ, Աստծո ներկայությամբ ու շնորհներով: Երբ 30 տարեկան էր, միջնորդական առաքելությամբ գնում է քարոզելու Հորդանանի հովիտ՝ Տիրոջ գալուստը պատրաստելու համար, սկզբից ևեթ կոչ անելով ապաշխարության և արդարության. «Ապաշխարեցե՜ք, որովհետև երկնքի արքայությունը մոտեցել է... Ապաշխարության արժանի գործե՜ր կատարեցեք... որովհետև կացինն ահա ծառերի արմատին է դրված: Ամեն ծառ, որ բարի պտուղ չի տա, կտրվում և կրակն է գցվում» (Մատթ. 3: 2-10): Ավետարաններում նա նույնացվել է Եսայի մարգարեի կողմից կանխատեսված «անապատի մեջ կանչողի ձայն»-ին, որն ասում է. «Պատրաստեցե՜ք Տիրոջ ճանապարհը և հարթեցե՜ք նրա շավիղները» (Մատթ. 3:3): Ս. Հովհաննեսի գործունեության գագաթնակետը Հիսուսին մկրտելն ու Նրան իբրև խոստացյալ Մեսիա հայտարարելն էր: Այս առաքելությունից հետո Հերովդես արքան Ս. Հովհաննեսին բանտարկել էր եղբոր կնոջը հափշտակելու առիթով արքային հանդիմանելու համար, այնուհետև` գլխատել:
Հոբը, որ բնակվում էր Մեռյալ ծովի մերձակա լեռնային տարածքում «արդար էր ու աստվածապաշտ մարդ, ամեն տեսակի չար ու մեղավոր գործերից հեռու» (Հոբ 1:1): Ուներ 7 տղա և 3 աղջիկ, մեծահարուստ էր, շրջապատված բազմաթիվ ծառաներով, սակայն հարստությունը չէր այլասերել նրան: Հոբն Աստծո թողտվությամբ ենթարկվել էր մի շարք փորձությունների. զրկվել հարստությունից, զավակներից, հիվանդացել էր, դարձել բորոտ, բայց այնուհանդերձ չէր մեղանչել Աստծո դեմ և կնոջ դժգոհությանն ի պատասխան ասել. «Եթե Տիրոջ ձեռքից բարիքներ ընդունեցինք, չարիքներին ինչու պիտի չհամբերե՞նք» (Հոբ 2:10): Արդարացած դուրս գալով այս բոլոր փորձություններից՝ Հոբը նախկինից ավելի մեծ օրհնությունների է արժանացել: Հոբի կյանքը մեզ երկու կարևոր ճշմարտություն է սովորեցնում. նախ՝ աշխարհի չարիքների կողքին մշտապես առկա է չարության ոգին, ապա՝ մարդու տառապանքները նպաստում են նրա կատարելագործմանը: