Пророчество является одним из важных явлений Ветхого Завета. Пророки имели тесные отношения с Богом, «говорили с ним», получали Его заповеди, доносили до людей слово Божие. Истинный пророк был неподкупен, независим и чрезвычайно предан Божиему слову.
Иезекииль был священником Иерусалимского храма. Он был уведен в Вавилон между первым и окончательным переселением туда иудеев (4 Цар 24:11-16). Как Даниил и апостол Иоанн, он пророчествовал за пределами своей страны, как и у них, пророчества его содержат ряд символов и видений. В отличие от тех, кто пророчествовал до пленения, и обращался либо к Иудее, либо к царству десяти колен, Иезекииль обращался ко всему «дому Израилеву».
Цель его служения состояла в том, чтобы напоминать рожденным в плену поколениям евреев грехи их отцов, которые довели народ до такого унизительного положения; поддерживать веру пленников предсказаниями о будущем воссоединении народа, о возмездии, которое ждет угнетателей, и о народной славе в Царстве Давида.
Началом службы Иезера в качестве священника считается 397-ой год до Р.Х. Его главным намерением было удерживать израильтян от браков с иноземцами, которые становились не только причиной отдаления от истинного Бога, но и разрушали их национальный облик. Иезер сопоставил также законы Моиссея.
Со времен последнего иудейского пророка Малахии (с V в. до Р.Х.) пророчество среди евреев прекратилось, и они ждали второго пришествия древнего пророка Илии. Св. Иоанн Пророк родился в древнем Хевроне. Его праведные родители, священник Захария и его жена Елисавета, до преклонных лет не имели детей, что считалось великим наказанием Божиим. Однажды, совершая Богослужение в Иерусалимском храме, Захария увидел Архангела Гавриила, открывшего праведнику, что у него родится сын Иоанн, который станет правозвестником ожидаемого Спасителя-Мессии. Старый священник, знавший, что жена его бесплодна, усомнился в словах Архангела и просил у него знамения. За свое неверие он был поражен немотой, которая исчезла лишь после рождения сына.
Св. Елисавета стеснялась своей поздней беременности и скрывала ее. К этому времени Ангел Божий посетил Пресвятую Деву Марию, известив Ее о том, что Она избрана Богом и станет Матерью Иисуса Спасителя. Чтобы развеять Ее смущение и в доказательство всесильности Божией, Ангел сообщил Ей, что Ее престарелая родственница Елисавета зачала сына и беременна. Таким образом, мистическая связь св. Иоанна Пророка со Спасителем существовала еще в утробах матерей. Желая разделить радость со своей теткой, Дева Мария поспешно направилась в Хеврон. Когда Она вошла в дом, младенец взыграл во чреве св. Елисаветы, и та, исполнившись Св. Духа, первая приветствовала Пресвятую Деву как Матерь Божию. В положенное время св. Елисавета родила сына. На восьмой день у немого Захарии спросили, какое имя дать младенцу. Он написал на дощечке «Иоанн» и тотчас обрел дар речи. Исполнившись Св. Духа, св. Захария стал пророчествовать о Мессии и о сыне своем Иоанне, Предтече Господа.
После Рождества Иисуса Христа св. Елисавета скрывалась вместе с младенцем Иоанном в пустыне от преследований царя Ирода, а отец Крестителя, св. Захария, был убит прямо в Иерусалимском храме за отказ сообщить солдатам Геродота, где находится его сын. Через 40 дней после убиения отца скончалась и мать св. Елисавета, и он остался один в пустыне, охраняемый Ангелом.
Ս. մարգարեներ Եզեկիելի, Եզրի և Զաքարիայի՝ Ս. Հովհաննես Մկրտչի հոր հիշատակության օր
Մարգարեությունը Հին Կտակարանի կարևոր երևույթներից է: Մարգարեն այն մարդն է, ով Աստծո հետ սերտ հարաբերություն է ունեցել, սուրբ գրային բառով՝ «Աստծո հետ խոսել» է, կա՜մ Նրանից պատգամ ստացել, կա՜մ էլ Աստծո կողմից ուղարկվել է որևէ անձի կամ ժողովրդի պատգամ հաղորդելու համար: Ճշմարիտ մարգարեի հիմնական հատկանիշն անկաշառ, անկախ, անվախ և աստվածային խոսքին ծայրաստիճան հավատարիմ լինելն է: Մարգարեությունների հեղինակն Աստված Ինքն է: Նա Իր հայտնությունը Ս. Հոգու ներշնչմամբ տվել է մարդուն, նախ գաղափարներն է ներշնչել, ապա մարդն այդ ազդեցության ներքո, տրված գաղափարները յուրացնելով` մտքի, սրտի և հոգու ինքնատիպությամբ փոխանցել է ժողովրդին:
Եզեկիելը Երուսաղեմի տաճարի քահանաներից էր: Երուսաղեմի գրավումից ու կործանումից հետո, Ն. Ք. 597 թվականին, Նաբուգոդոնոսոր արքան նրան մյուս իսրայելացիների հետ Բաբելոն է աքսորում: Աստված նրան 4 տարի անց կանչում է, որպեսզի դառնա իր մարգարեն: Աքսորավայրից Եզեկիելը նախազգուշացումներ է անում ինչպես Բաբելոն գերեվարված հրեաներին, այնպես էլ Երուսաղեմում մնացածներին: Նա այդ նախազգուշացումներին հավելում է նաև մխիթարական և հուսադրող խոսքեր: Եզրի քահանայության սկիզբը համարվում է Ն. Ք. 397 թվականը: Նրա կարևորագույն ձեռնարկն իրայելացիներին ետ պահելն էր օտար ամուսնություններից, որոնք ոչ միայն պատճառ էին դառնում ճշմարիտ Աստծուց հեռանալուն, այլև խաթարում էին նրանց ազգային դիմագիծն ու նկարագիրը: Եզրը նաև համադրեց Մովսեսի օրենքները:
Զաքարիան Ս. Հովհաննես Մկրտչի հայրն էր, որ քահանայություն էր անում Երուսաղեմի տաճարում: Նա և իր կինը՝ Եղիսաբեթը, ով Ս. Կույս Մարիամի մայր Աննայի քույրն էր, երկար տարիներ ամուլ էին: Երբ Զաքարիան, ծերության տարիքին հասած, Երուսաղեմի տաճարում զոհ էր մատուցում, հրեշտակն ավետում է, որ նա որդի պիտի ունենա: Հրեշտակի ավետմանը կասկածելու պատճառով Զաքարիան համրության պատիժն է կրում մինչև իր որդու՝ Ս. Հովհաննես Մկրտչի ծնունդը: Նահատակվել է տաճարում՝ սրախողխող լինելով Ս. Խորանի առջև այն բանի համար, որ թաքցրել էր իր որդուն Հերովդեսի զինվորներից: