Св. Стефаний Улнеци родился в городе Кокинос неподалеку от Тирских гор. Будучи сыном монастырской братии, находился под постоянной опекой священника, крестившего его, воспитывался и формировался по Божиим заповедям и прекрасно знал Св. Писание. О священнике, воспитавшем его, сказано: «Каждое воскресенье вместе с другими христианами он передавал юному Стефаносу живительное таинство тела и крови Господа».
Как и другими христиане и члены его семьи, стал мучеником во времена гонений императора Юлия Отступника. В дальнейшем на его могиле была построена церковь.
Мартирологий Св. Стефаноса Улнеци является лучшим примером христианского воспитания. Он поучителен, в частности, сегодня, когда необходимо иметь здоровое и непоколебимое в своей вере общество, воспитанное высокой моралью и готовое бороться за национальные и христианские принципы и их утверждение.
Пречестный мученик Христов Св. Гоаринэ и его братья – Ратиос, Цамидес и Тукиос (Тъюхикос) происходили из армян земли Себастии. Отец их Давид был угнан в плен тачиками и обращён в магометанскую веру вместе со старшим сыном Арегом, ибо только так они могли спастись. Но жена Давида осталась тверда в вере Христовой и других своих детей воспитала в благочестии. Достигнув возмужания, они благодаря своей отваге стали воинами тирана тачиков Алисабана, мужа жестокого и кровожадного, люто ненавидевшего христиан, владевшего городом Себастией и всем краем Понтийским. Между тем какие-то люди оклеветали святого Гоаринэ и братьев, говоря: «Они – дети тачика, отреклись от веры Магомета и пребывают в христианской вере, гнушаются нашей еды и не ходят с нами в мечеть молиться». Тиран приказал привести их к нему. Братья предстали перед эмиром. Он спросил об их христианской вере, но старший брат не дал ответить святым и сам сказал эмиру: «Мы исповедуем ту же веру, что и ты». И тот, к печали остальных братьев, отпустил их.
Через некоторое время они снова были преданы и твёрдо свидетельствовали от своей приверженности к христианскому вероисповеданию. После бесплодных угроз и пыток, они, в конце концов, в 1156 году были обезглавлены, засвидетельствовав свою готовность погибнуть во имя истины. Своей жизнью и смертью они исполнили слово Христа о том, что «если кто хочет идти за Мною, отвергнись себя, возьми крест свой, и следуй за Мною» (Матф. 16:24).
День памяти Свв. Стефанօса Улнеци, Гоаринэ и его братьев-мучеников Армянская Апостольская Святая Церковь отмечает в понедельник третьей недели по Успению Богородицы.
Հիշատակ Ս. Ստեփանոս Ուլնեցու և Գոհարինե, Ծամիդես, Տյուքիկոս և Ռատիկոս վկաների
Ս. Ստեփանոս Ուլնեցին ծնվել է Տյուրոս լեռների մոտ գտնվող Կոկիսոն քաղաքում: Լինելով ուխտի զավակ, իրեն մկրտած քահանայի հոգածությամբ և դաստիարակվել է աստվածային պատվիրաններով և քաջատեղյակ էր Ս. Գրքին: Նրա դաստիարակ քահանայի համար ասված է, թե. «Ամեն կիրակի մյուս քրիստոնյաների հետ նաև պատանի Ստեփանոսին էր հաղորդում Տիրոջ մարմնի ու արյան կենարար խորհուրդը»: Հուլիանոս Ուրացող կայսեր հալածանքների ժամանակ չարաչար տանջանքների ենթարկվելով` նահատակվել է իր ընտանիքի և այլ քրիստոնյաների հետ: Նրա գերեզմանի վրա կառուցվել է եկեղեցի: Ս. Ստեփանոս Ուլնեցու վկայաբանությունը քրիստոնեական դաստիարակության լավագույն օրինակ է: Այն ուսանելի է մասնավորապես այսօր, երբ բարձր բարոյականությամբ կրթված հայ քրիստոնյաներով ձևավորված առողջ և կայուն հասարակության անհրաժեշտություն ունենք ՝ պատրաստ մարտնչելու ազգային և քրիստոնեական սկզբունքների համար և հաստատագրելու դրանք: Գոհարինեն, Ծամիդեսը, Տյուքիկոսը և Ռատիկոսը, որոնք հայտնի են «Գոհարյանք» ընդհանուր անվամբ, չորս եղբայրներ էին, հայ իշխանավոր Դավթի որդիները: Նա իր անդրանիկ որդու՝ Արեգի հետ գերի էր ընկել և կարողացել էր ազատվել միայն իսլամ ընդունելուց հետո: Սակայն Դավթի կինը քրիստոնեաբար էր մեծացնում իր մյուս զավակներին, ովքեր չափահաս դառնալով՝ մտնում են Սեբաստիայի իսլամական բանակը և հավատարմորեն մնում քրիստոնյա: Իմանալով, որ իսլամ դավանող հոր զավակներ են և իսլամությունից քրիստոնեության դարձածներ, նրանք մատնվում են քաղաքի իշխանի ձեռքը, բայց ավագ եղբոր միջոցով մի կերպ ազատվում են: Որոշ ժամանակ անց կրկին մատնվում են և համարձակորեն հռչակում իրենց քրիստոնյա լինելը: Անօգուտ սպառնալիքներից ու խոշտանգումներից հետո, ի վերջո, գլխատվում են 1156 թվականին` ցույց տալով իրենց պատրաստակամությունը՝ նահատակվելհանուն ճշմարտության: Միաժամանակ իրենց կյանքով իրագործում են մեր Տիրոջ այն խոսքը, թե` «Եթե մեկը կամենում է հետևել ինձ, թող ուրանա իր անձը, վերցնի իր խաչը և գա իմ ետևից» (Մատթ. 16:24):