Гордий был кессарийским сотником, сыном благочестивых христиан. Он состоял на службе у императора Диоклетиана. Будучи свидетелем множества беззаконий, удалился в пустыню и посвятил себя Богу. Когда император Ликий начал гонения на христиан, Гордий прибыл в Кессарию. В присутствии язычников он признался в вере во Христа и начал проповедовать истину. Его арестовали и заставил принести жертву идолам, однако святой остался непреклонен в своей вере и стал мучеником (320). Христиане собрали его мощи и с почестями предали земле.
Полиевкт – первый мученик армянского города Мелитины. Благодаря своему другу он обратился в христианскую веру. Запретил читать императорский манифест перед идолами, разорвав его на части. В 259 году был Св. Полиевкт был обезглавлен, оставаясь непреклонным в своей вере.
Григорис был замучен в 549 году во времена гонений Деншапуха. Он был персем по национальности, из рода Ражиков. До крещения носил имя Манашир. При армянском правителе Мжеже Гнуни бежал в Армению, принял крещение и тезоименовался в Григориса. Удалился в монастырь и посвятил себя монашеской жизни. Когда Деншапух приехал в Армению и узнал, что Григорис прежде был огнепоклонником, он заставил его вернуться к прежней вере. Однако святой не отрекся от Христа и обрек себя на мученическую смерть.
Սուրբ վկաներ Գորդիոսի, Պողիկտոսի և Գրիգորիսի հիշատակության օր
Գորդիոսը կեսարացի հարյուրապետ էր, քրիստոնյա ծնողների զավակ: Նա պաշտոնավարում էր կայսեր բանակում Դիոկղետիանոսի օրոք: Ականատես լինելով բազում անօրենությունների` նա գնում է անապատ` իրեն նվիրելով Աստծուն: Երբ Լիկիանոս կայսրը սկսում է հալածել քրիստոնյաներին, Գորդիոսը գնում է Կեսարիա և հեթանոս բազմությանը խոստովանում, որ ինքը քրիստոնյա է ու սկսում քարոզել Ճշմարտությունը: Նրան ձերբակալում են և ստիպում կուռքերին զոհեր մատուցել: Սակայն սուրբն անդրդվելի էր: Բազում չարչարանքներից հետո նա 320 թվականին ավանդում է հոգին: Քրիստոնյաները հավաքում են նրա ոսկորներն ու պատվով հողին հանձնում:
Պողիկտոսը հայկական Մելիտինե քաղաքի առաջին նահատակն է: Իր ընկերոջ շնորհիվ դարձի է գալիս և ընդունում քրիստոնեություն: Արգելում է կայսերական հրովարտակի ընթերցումը կուռքերի առջև` պատռելով այն: Հաստատ մնալով իր հավատքին գլխատվում է` արժանանալով երկնային անթառամ պսակին: Նահատակվել է 259 թվականին:
Գրիգորիսը նահատակվել է 549 թվականին Դենշապուհի հալածանքների ժամանակ: Նա ազգությամբ պարսիկ էր, Ռաժիկ ցեղից: Մինչև մկրտությունը կրել է Մանաճիհր անունը: Մժեժ Գնունի հայ մարզպանի օրոք փախչում է Հայաստան, մկրտվում` վերանվանվելով Գրիգորիս: Հեռանում է վանք` իրեն նվիրելով վանական կյանքին: Երբ Դենշապուհը Հայաստան է գալիս և իմանում, որ Գրիգորիսը նախկինում կրակապաշտ է եղել, պարտադրում է նրան վերադառնալ հին հավատքին: Բայց սուրբը չի ուրանում Քրիստոսին և նահատակվում: