Киприан жил в 7-ом веке. Согласно «Четьи минеи», он был знатного происхождения, состоятельный, мудрый, искусный в магии. В том же городе жила дочь жреца по имени Иустина, которая, став христианкой, обратила в веру своих родителей. Иустина получила предложение о замужестве от князя-идолопоклонника, однако отвергла его, сказав, что является невестой Христа. Князь попросил содействия огнепоклонника-Киприана, однако последний, под воздействием сверхъестественной силы девы, принял крещение и вскоре, рукоположившись в епископы, посвятил себя проповедческой деятельности. А Иустина была рукоположена в дьяконессы. Во времена гонений императора Декия епископ Киприан был сослан и обезглавлен. Была замучена также дева Иустина.
Ефимия родилась в христианской семье и, посвятив всю свою жизнь Богу, приняла обет безбрачия. Вместе со своими 45-ью подругами она отказались от участия в торжествах, организованных в честь одного из языческих божеств города, и скрылась. Их обнаружили: подруг Ефимии привели в суд и зарубили на месте, а Ефимию, подвергнув жестоким мучениям, бросили на растерзание диким зверям, однако, благодаря Божией силе, она осталась невредимой. Ефимия предпочла умереть от клыков зверей, нежели от человеческой жестокости и, обратившись к Господу, приняла мученическую смерть.
Дева Кристина была родом из Финикии, дочерью правителя. Построив высокую башню и установив золотые и серебрянные идолы, отец посвятил свою юную дочь в жрицы. Однако Кристина, осознавая величие христианства и ничтожность язычества, разрушила идолы, продала их и раздала вырученные деньги бедным, за что подверглась неописуемым мучениям.
Ս. Կիպրիանոս եպիսկոպոսի և Հուստիանե կույսի, Եվփիմե կույսի և 45 վկաների, Քրիստինե կույսի հիշատակության օր
Կիպրիանոսն ապրել և գործել է 3-րդ դարում: Ըստ «Հայսմավուրք»-ի՝ նա ազնվական և մեծահարուստ մարդկանցից էր, իմաստուն և մոգության արվեստում հմտացած: Նույն քաղաքում էր բնակվում նաև մի քուրմի դուստրը՝ Հուստիանեն, ով քրիստոնյա դառնալով՝ ճշմարիտ հավատի է բերում նաև իր ծնողներին: Ստանալով կռապաշտ իշխանի ամուսնության առաջարկը՝ մերժում է, պատճառաբանելով, որ ինքն արդեն Քրիստոսի հարսնացուն է: Իշխանը խնդրում է Կիպրիանոս մոգի աջակցությունը, սակայն վերջինս, ազդվելով կույսի գերբնական ուժից, քրիստոնյա է մկրտվում և կարճ ժամանակում եպիսկոպոս դառնալով՝ նվիրվում է քարոզչական առաքելության: Իսկ Հուստիանեն ձեռնադրվում է սարկավագուհի: Դեկոսյան հալածանքների ժամանակ Կիպրիանոսն աքսորվում է և գլխատվում: Նահատակվում է նաև Հուստիանե կույսը:
Եվփիմեն քրիստոնյա ընտանիքի զավակ էր և իր ողջ կյանքն Աստծուն ընծայելու համար կուսության ուխտ էր արել: Նա իր 45 ընկերուհիների հետ հրաժարվում է քաղաքի հեթանոս աստվածներից մեկի պատվին կազմակերպված հանդեսին մասնակցել և թաքնվում է: Հայտնաբերվելով և ատյան տարվելով՝ Եվփիմեի ընկերուհիները տեղում սրախողխող նահատակվում են, իսկ նա, դաժան կտտանքների ենթարկվելով, նետվում է գազանների մոտ, որտեղ Աստծո օգնությամբ անվնաս է մնում: Սակայն գերադասելով մեռնել գազանների ժանիքներից, քան մարդկանց չարությունից, խնդրում է Աստծուն և այդպես էլ մարտիրոսանում:
Քրիստինե կույսը Փյունիկիայից էր, կառավարչի դուստր: Բարձր աշտարակ կառուցելով և ոսկե ու արծաթե կուռքեր տեղադրելով՝ հայրն իր դեռատի դստերը կարգում է քրմուհի: Բայց Քրիստինեն, երկնային ներշնչումով, ըմբռնելով քրիստոնեության վեհությունը և հեթանոսության ոչնչությունը, փշրում է կուռքերը, վաճառում դրանք և գումարը բաշխում աղքատներին: Դրա համար նա անասելի չարչարանքների է ենթարկվում և նահատակվում: