Святые Девы Нунэ и Манэ были одними из дев Рипсимианок, которые во времена преследований императора Диоклетиана покинули Рим и прибыли в Армению. Однако этим девам не суждено было пасть мученической смертью вместе со своими единоверками.
Отделившись от остальных дев, Манэ уходит в гору Сепух и отшельничает, заперевшись в переще. Она живет там до конца своих дней “ангельской жизнью”, молитвами и божественным утешением. Пещера, в которой она отшельничала, стала называться ее именем - “пещера Манэ”. Интересную историю повествует биограф о последних днях жизни Манэ. Св. Григорий Просветитель также желает отдалиться от общества и провести последние дни своей жизни в уединении. Он приходит в Даранагские горы и выбирает себе в качестве жилища пещеру горы Сепух, где отшельничает Манэ. Когда он подходит к пещере, то слышит ее голос, наставляющий его вернуться туда через три дня. Патриарх исполняет желание святой и через три дня возвращается. Он находит Манэ умершей и, читая псалмы, хоронит ее в пещере (323 г.).
А дева Нунэ (в грузинских источниках Нино), освободившись от гонений царя Трдата, направляется в Грузию, в столицу Мцхита, где продолжает жить праведной молитвенной жизнью, проповедует и обращает народ к вере. Нунэ творит чудеса и занимается благотворительностью, за что ее приводят к царскому двору, где она исцеляет больную царицу. Дева отказывается от драгоценных подарков и проповедует Евангелие. Царь Мигран тоже сразу чувствует на себе неведомую доселе Божию силу и обращается к вере. Евангелие проповедуется также знати. В результате, по совету Нунэ к Св. Григорию Просветителю и царю Трдату отправляется делегация с просьбой прислать в Грузию священнослужителей для того, чтобы крестить людей и оказывать им духовную службу. Св. Нунэ становится апостолом Грузии.
Память Свв. Девам Манэ и Нунэ отмечается во вторник, следующий за праздником Кафедрального Собора Св. Эчмиадзина.
Հիշատակ Ս. Նունե և Ս. Մանե կույսերի
Ս. Նունեն և Ս. Մանեն Հռիփսիմյանց կույսերի խմբից էին, որ Դիոկղետիանոս կայսեր հալածանքների ժամանակ թողել էին Հռոմն ու եկել Հայաստան: Սակայն այս երկու կույսերին Տիրոջ կողմից նախախնամված չէր նահատակվել իրենց հավատակիցների հետ: Հայաստան հասած 37 կույսերից զատվելով` Մանեն հեռանում է Եկեղյաց գավառի Սեպուհ լեռը, որտեղ փակվելով մի քարայրում` ճգնում է: Այսպես Մանե կույսը «հրեշտակային կյանքով», աղոթքով և աստվածային մխիթարությամբ զորացած ապրում է այդ այրում, որը հետագայում իր անունով կոչվում է «Մանեի այր»: Հետաքրքրական պատմություն է հաղորդում վարքագիրը Մանեի վերջին օրերի մասին: Այդ ժամանակաշրջանում Ս. Գրիգոր Լուսավորիչն էլ է կամենում հեռանալ հասարակությունից և իր կյանքի վերջին օրերն ապրել առանձնության մեջ: Այդ ներշնչումով Հայոց հայրապետը գալիս է Դարանաղյաց լեռներ և իբրև բնակության վայր ընտրում Սեպուհ լեռան քարայրը, ուր ճգնում էր Մանեն: Երբ մոտենում է այրին, Մանեի ձայնն է լսում, որը պատվիրում է Ս. Գրիգորին երեք օրից վերադառնալ իր ընտրած քարայրի մոտ: Կատարելով սրբի ցանկությունը` հայրապետը վերադառնում է երեք օրից և սրբուհուն վախճանված գտնելով` սաղմոսներով թաղում է նրան քարայրում (323 թ.): Իսկ Նունե կույսը (վրաց. աղբյուրներում` Նինո) հայոց Տրդատ թագավորի հալածանքներից ազատվելով` մեկնում է Վրաստան, Մծխիթա մայրաքաղաքը, ուր շարունակում է ապրել սրբակենցաղ աղոթական կյանքով, քարոզում և ողջ ժողովրդին դարձի բերում: Գործած հրաշքների և բարեգործությունների համար կույսին տանում են արքունիք, ուր բժշկում է հիվանդ թագահուն, ապա հրաժարվելով բոլոր թանկարժեք նվերներից, քարոզում Տիրոջ Ավետարանը: Միհրան թագավորը ևս անմիջապես իր վրա զգալով անծանոթ Աստծո զորությունը, դարձի է գալիս: Ավետարանը քարոզվում է նաև երկրի մեծամեծերին: Այս ամենի արդյունքում Նունեի խորհրդով պատվիրակություն է առաքվում Ս. Գրիգոր Լուսավորչին և Տրդատ թագավորին` խնդրանքով, որ հոգևորականներ ուղարկեն իրենց երկիր` մկրտություններ կատարելու և սպասավորելու ժողովրդին: Այսպիսով Ս. Նունեն դառնում է Վրաստանի առաքելուհին: