Согласно народной традиции, Воскяны были пятью посланцами римского императора к царю Санатруку. Прибыв в Армению в середине 1-го века, они встретили Апостола Фаддея и, под воздействием его проповедей, приняли крещение и обратились в христианство. Старшим среди них был Хруси (Воски), что по-армянски означает «золото» (отсюда и произошли «Воскяны»). Он был рукоположен также в епископа.
После смерти апостола Фаддея Воскяны уединились в горах Цахкавет (Цахкотнской губернии) и почти сорок лет вели отшельническую жизнь. Руководствуясь Божиими заповедями, они явились во дворец, чтобы проповедовать христианство армянскому царю Арташесу и царице Сатеник. Во дворце их проповедям следовали только родственники царицы Сатеник.
18 царедворцев, вместе с царицей прибывших в Армению, получили крещение в реке Евфрат и вместе с Воскянами уединились в горах. Старшего из родственников звали Сукиас, в дальнейшем их начали называть Сукиасяны. Вместе с Воскянами они уединились в горах. Не сумев убедить бывших царедворцев вернуться обратно во дворец, армянские царевичи отомстили их проповедникам Воскянам, зарубив их мечами.
Воскяны – первые мученики и отшельники Армянской Церкви. Согласно церковному календарю, их память отмечается либо в четверг после Передового поста, либо в День Свв. Сукиасянов.
Ս. Ոսկյանց քահանաների հիշատակության օր
Ըստ ազգային ավանդության, Ոսկյանք Հռոմի կայսեր կողմից հայոց Սանատրուկ թագավորի մոտ ուղարկված հինգ դեսպաններ էին, որոնք առաջին դարի կեսերին գալով Հայաստան, հանդիպում են Ս. Թադեոս առաքյալին և նրա քարոզներից ազդված, մկրտվում` դառնալով քրիստոնյա: Նրանցից գլխավորը` Խռուսին (հայերեն` Ոսկի, այստեղից էլ` Ոսկյաններ) ձեռնադրվում է քահանա: Ս. Թադեոս առաքյալի նահատակությունից հետո Ոսկյանք մեկուսանում են հայոց Ծաղկոտն գավառի Ծաղկավետ կոչված լեռներում և շուրջ 40 տարի ճգնակյաց կյանք վարում: Առաջնորդվելով աստվածային պատգամով` նրանք գալիս են հայոց արքունիք` քրիստոնեություն քարոզելու հայոց Արտաշես թագավորին ու Սաթենիկ թագուհուն: Արքունիքում Ոսկյաններին հետևում են միայն Սաթենիկ թագուհու ազգականները` Ալանաց երկրից թագուհու հետ Հայաստան եկած շուրջ տասնութ պալատականներ, ովքեր մկրտվում են Եփրատ գետում և Ոսկյանների հետ հեռանում են լեռներ: Սաթենիկ թագուհու ազգականները, որոնք հետևում էին Ոսկյաններին, իրենց գլխավորի` Սուքիասի անունով հետագայում կոչվում են Սուքիասյանք: Չհաջողելով համոզել և ետ վերադարձնել նախկին պալատականներին` հայոց արքայորդիները վրեժխնդիր են լինում նրանց քարոզիչներին` Ոսկյաններին, սրախողխող անելով նրանց: Ոսկյանները Հայ եկեղեցու առաջին նահատակներից ու ճգնավորներից են: Նրանց հիշատակությունն ըստ եկեղեցական օրացույցի տոնվում է կամ առաջավորաց պահքին հաջորդող հինգշաբթի օրը կամ Սուքիասյանց տոնի հետ միասին: