Армянская Апостольская церковь день памяти Св. Атомянов всегда отмечает в понедельник второй недели перед Масленицей.
Атомяны служат наилучшим примером для каждого христианина, ибо они, исповедуя Господа и пребывая в молитвах, преодолели всевозможные трудности.
Полководцы-христиане Атомяны - Атом Гнуни и Маначир Рштуни - со своими полками состояли на службе во дворце у Персидского царя-идолопоклонника Иезигерда. По провокации верховного жреца Иезигерд начал гонения на христиан с целью изжить христианство из Персии. Атомяны получили послание, в котором Иезигерд приглашал их, вместе со своими полками, во дворец с целью отречь их от своей веры. Полководцы сперва повиновались, однако, зная о подготовленной царем западне, вернулись на родину и нашли себе убежище в губернии Андзевацяц. Узнав о преследующей их многочисленной персидской армии, блаженные воины Атома Гнуни, укрепленные пророчествами святого отшельника и ночным видением своего полководца, предали себя на добровольную смерть. Персидское войско настигло воинов и зарубило их мечами. А Маначир Рштуни вместе со своими спутниками добрался до родного Рштуника и был замучен в 449 году.
Ս. Ատոմյանց հիշատակության օր
Ս. Ատոմյանք յուրաքանչյուր քրիստոնյայի համար լավագույն օրինակ են: Նրանք կյանքի բոլոր դժվարությունները հաղթահարել են Տիրոջ օգնությամբ և հովանավորությամբ: Ատոմյանց հայազգի զորավարները` Ատոմ Գնունին և Մանաճիհր Ռշտունին, իրենց գնդերով ծառայության մեջ էին Պարսից արքունիքում կռապաշտ Հազկերտ թագավորի օրոք: Մոգպետերի հրահրմամբ, Հազկերտը սկսում է հալածել քրիստոնյաներին` Պարսկաստանում քրիստոնեությունն արմատախիլ անելու նպատակով: Ատոմյանց քրիստոնյա զորավարները հրովարտակ են ստանում Հազկերտից, որով վերջինս նրանց իրենց զորագնդերով հանդերձ կանչում է արքունիք` դավանափոխ անելու մտադրությամբ: Հայոց զորավարները սկզբում հնազանդվում են, սակայն, քաջատեղյակ լինելով թագավորի նախապատրաստած որոգայթին, հայրենիք են վերադառնում և ապաստանում Անձևացյաց գավառում: Տեղեկանալով հետապնդող պարսից մեծաքանակ բանակի մասին` Ս. Ատոմ Գնունու երանելի զինվորները, գոտեպնդված լեռնաբնակ ճգնակյաց մի սրբի մարգարեությամբ և Ատոմի գիշերային տեսիլքով, որոշում են կամավոր նահատակվել: Պարսից զորքը, հասնելով հայոց զորավարներին, շրջապատում և սրախողխող են անում Քրիստոսին խոստովանող և փառաբանող, սաղմոսերգությամբ մարտիրոսության գնացող սրբերին: Իսկ Ս. Մանաճիհր Ռշտունին իր ուղեկիցներով հասնում է հայրենի Ռշտունիք և 449 թվականին նահատակվում: